กฎหมายกับการพัฒนากิจการเพื่อสังคม อีกทางเลือกของการพัฒนาอย่างย่งัยืนภายใต้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

Authors

ผศ.ดร.ประพิน นุชเปี่ยม

Published

รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติประจำปี 2560

Abstract

Social enterprise might seem new in Thai society, whereas in the western countries
the idea of social enterprise has been extensively studied and developed. Nonetheless, the
main purpose of social enterprise, in so far as this involves a way of achieving sustainable
social and economic development, is hardly new in Thailand. In particular, this can be
conceived of as actually embodying the central principles of the philosophy of sufficiency
economy, which His Majesty King Bhumibol Adulyadej proposed many years ago to the
Thai people as a basis for the sustainable development of both their livelihood and the
country. The research aims to demonstrate that social enterprise has assumed growing
importance as an alternative way to achieve sustainable development under the philosophy of
sufficiency economy. It will also be pointed out that for the social enterprise sector to develop
efficiently the development of an appropriate legal infrastructure is required. The research
article is divided into four sections. It begins with a brief presentation of the principles of
sufficiency economy and efforts at their practical application. Then, in the second section, the
meaning and practical orientation of social enterprise will be examined, so that this type of
business will be adequately understood and most suitably adapted to the philosophy of
sufficiency economy. The third section considers the development of legal measures for
social enterprises. The final section analyses the legal measures Thailand has selected for the
development of its social enterprise sector.

กฎหมายกับการพัฒนากิจการเพื่อสังคม อีกทางเลือกของการพัฒนาอย่างย่งัยืนภายใต้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, การจัดประชุมวิชาการระดับชาติ ประจำปี 2560 เนื่องในวันคล้ำยวันสถาปนาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ครบรอบ 51 ปี เรื่อง “เศรษฐกิจพอเพียงกับการบริหารพัฒนา: ปรัชญาสู่การปฏิบัติ” (997-1018).